Święto Niepodległości
10 listopada,
w przeddzień 104 rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości, społeczność
naszego Liceum wzięła udział w niecodziennej lekcji historii. Postanowiliśmy wyjść
ze szkolnych ławek, by odwiedzić ważne dla Rogoźna miejsca związane z przeszłością
naszego kraju. Odświętne stroje, kotyliony z barwami narodowymi, biało-czerwone
flagi, sztandar szkoły, chorągiewki z godłem Przemysła II miały zaakcentować naszą
przynależność narodową jak i lokalną. Trudno, mówić o niepodległości
Polski, odrywając się od wydarzeń w Ukrainie, zwłaszcza, że są wśród nas Olesia
i Viktiya. Pan Dyrektor Robert Kornobis, życzył dziewczynom, by w historii
ich ojczyzny wkrótce zapisano szczęśliwą kartę.
Biało-czerwony
korowód wyruszył sprzed budynku szkoły w kierunku Placu Karola Marcinkowskiego.
Pod pomnikiem naszego patrona - Przemysła II - przewodnicząca Samorządu Uczniowskiego
– Michalina Przybył przypomniała, ile razy w ciągu 123 lat niewoli nasi rodacy
próbowali odzyskać niepodległość. Zwróciła się do zebranych słowami:
„Życzę nam
wszystkim, aby nigdy więcej nie trzeba było stawiać pomników
ofiarom wojny.
Życzę nam wolności w każdym wymiarze tego słowa.
Niech Dzień
Patrona – który w LO mocno związany jest ze świętem niepodległości – pokaże,
ile potrafi wolny
człowiek”.
Podniosły charakter
wydarzenia zaakcentowaliśmy pieśniami patriotycznymi w wykonaniu Alicji
Przybylskiej, Oliwii Ratajczak, Wiktorii Mielke, Małgorzaty Szymańskiej,
Zuzanny Chojnackiej i Sary Frankiewicz.
Kolejnym punktem na mapie naszego projektu był
Pomnik Powstańców Wielkopolskich 1918-1919 oraz Żołnierzy i Ofiar Terroru Hitlerowskiego
w latach 1939-1945. Tam rozpoczęliśmy od odśpiewania „Mazurka Dąbrowskiego”,
czym włączyliśmy się do ogólnopolskiej akcji „Szkoła do hymnu”. Następnie ponownie
głos zabrał Dyrektor szkoły. Zaznaczył, że święto 11 Listopada zawsze jest
okazją, by zastanowić się, co dla mnie oznacza bycie Polakiem, pretekstem do
uświadomienia sobie, że nie uciekniemy przed historią, bo choć to przeszłość,
to tworzy teraźniejszość. Na znak naszej pamięci o historii złożyliśmy symboliczną
wiązankę kwiatów, a dziewczyny zaśpiewały kolejne pieśni.
Stamtąd udaliśmy
się na cmentarz, gdzie zapaliliśmy znicze przy mogiłach powstańców
wielkopolskich i nieznanego żołnierza. „Jak myśl sprzed lat, jak
wspomnień ślad, wraca dziś pamięć o tych, których nie ma”.







sekretariat@lorogozno.pl


